ทำความเข้าใจกันก่อน ใช้ความรู้สึกล้วน ๆ รับรู้ว่าเผลอไปบ่อยจริง ๆ ทำยังไงต่อเมื่อแจ้งใจแล้วว่าระหว่างวันเราเผลอไปบ่อยจริง ๆ เผลอไปแล้วก็ให้แล้วกันไป อีกมุมมองหนึ่งของการรู้ว่าเผลอไป ปรากฏการณ์ขณะกำลังรับรู้สิ่งใดๆ ด้วยความรู้สึกตัว ทำไมจึงรู้สึกตัวได้ยากนัก (สำหรับหลาย ๆ คน) ตามรู้สิ่งต่าง ๆ ระหว่างวันด้วยความรู้สึกตัว ต้องตามรู้กันมากแค่ไหน บางวันก็ตามรู้ได้ดี บางวันก็ตามรู้ได้บ้างไม่ได้บ้าง จะทำยังไงดี ตามรู้สิ่งต่าง ๆ ระหว่างวันแล้วไปเห็นปรากฏการณ์บางอย่างของจิตใจ ตามรู้ไปเรื่อย ๆ ตามรู้ให้บ่อย ๆ ต่อไปอีก เพื่อให้เห็นความจริง จะให้ตามรู้ไปถึงไหน กลับบ้านไปตามรู้แต่ต้น




      เราตื่นมากันทุกๆวัน ส่วนใหญ่ก็มีเรื่องให้ต้องทำตามจุดมุ่งหมายหลัก
ของแต่ละวัน ไม่ว่าจะไปทำงาน ไปเรียน ไปทำธุระต่างๆ

...ในแต่ละวันเหล่านี้ เมื่อเรามีโอกาส ก็จะหาความเบิกบานสำราญใจ
ใส่ตัวตามเวลาที่เป็นไปได้ เช่น ถึงเวลากินข้าวก็ขอกับข้าวอร่อยๆ
ที่ชอบหน่อยนะ หรือถ้ามีเวลาก็อาจหาซื้อขนมของโปรดกินเล่น
ขึ้นรถ ก็อาจหาเปิดเพลงเพราะๆที่ชอบมาฟัง
กลับบ้านก็อาจขอเปิดทีวีดูรายการที่ชอบ ดูดาราในดวงใจ

ความสำราญเหล่านี้เราคงคุ้นเคยกันดี หากแต่ว่า... ลองดูสิ
เจ้าความสำราญเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่เราต้องไปหยิบ ไปวิ่งตามทั้งนั้น
(ต้องกินของอร่อยก่อน ต้องได้กลิ่นหอมก่อน ต้องฟังเสียงเพราะก่อน
ต้องๆๆ...ก่อน จึงจะได้สำราญ)

แต่ว่า แต่ว่า... มีความสุขใจอีกแบบ ที่เกิดขึ้นได้ในทุกๆวัน
เป็นความสุขสดชื่น เหมือนตื่นจากความมึนๆมัวๆ เป็นความสดใส
หรือที่ใครๆเรียกกันว่า “เบิกบาน” นั่นเอง

นั่นแน่... ชักจะสนใจหรือสงสัยแล้วล่ะสิว่าจะต้องทำยังไง
ถึงจะได้เบิกบานระหว่างวันแบบนั้น

วันนี้เราได้รับเกียรติจากท่าน อ. สุรวัฒน์ เสริวิวัฒนา
ผู้เชี่ยวชาญด้านการรู้-ตื่น-เบิกบานระหว่างวัน จะมาชี้แจงวิธีการ
รู้-ตื่น-เบิกบาน อย่างถูกต้องให้เราดูกัน... ลองดูสิว่าท่านอาจารย์
แนะนำว่าอย่างไร...

“การที่จะรู้ - ตื่น - เบิกบานระหว่างวันได้นั้น
มีร่องรอยให้ตามไปได้ตั้งมากมายหลายร่องรอย
บางร่องรอยก็ทอดผ่านหนทางที่ยากลำบากเกินกว่าหลายคนจะทนไหว
บางร่องรอยแม้อาจตามไปได้อย่างสบาย ๆ แต่ก็ทอดผ่านหนทางที่ยาวไกล
บางร่องรอยกลับเป็นร่องรอยที่เรียบง่าย ลัดตรง และร่มรื่น”

หากกำลังมองหาร่องรอยที่เรียบง่าย ลัดตรง และร่มรื่น ละก็
ไปทางนี้ต่อได้เลย........