ใครบ้างที่อ่านมาถึงตอนนี้แล้ว แต่ยังไม่เคยรับรู้ด้วยความรู้สึกล้วน ๆ
(ไม่ใช่คิด ๆ หรือจำ ๆ เอา) ต่อปรากฏการณ์ขณะกำลังรับรู้สิ่งใดๆ
ด้วยความรู้สึกตัวตามที่อ่านในตอนที่แล้ว.....ยกมือขึ้น

ใครที่ยกมือขึ้น ต้องอ่านตอนนี้ต่อไป (ใครที่ไม่ยกมือ ก็ข้ามตอนนี้ไปได้เลย)

ใครที่ยกมือขึ้น เอามือลงได้แล้ว
ถามหน่อยเถอะว่า ที่ยกมือนะ
เป็นเพราะเอาแต่อ่าน ยังไม่ได้หัดตามรู้เลยใช่ไหม
ถ้าใช่ก็กลับไปหัดตามรู้มาก่อน อย่าเพิ่งอ่านต่อเลย
เดี๋ยวจะกลายเป็นความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด

ส่วนใครที่หัดตามรู้มาแล้วทั้งตั้งนานและไม่นาน
แต่ก็ยังต้องยกมือขึ้นเพราะยังไม่ยักกะเจอะเจอปรากฏการณ์ที่เล่าไว้ในตอนที่ ๖
แล้วก็อย่าเพิ่งท้อเสียล่ะ ของอย่างนี้มันไม่ใช่ของหมูๆ สำหรับทุกคนหรอกนะ
ใครที่เขาทำได้เหมือนของหมู ๆ เราก็ยินดีกับเขาไปเถอะ (จะกัดฟันยินดีก็ได้นะ)
ส่วนเราก็ต้องหัดตามรู้ว่าเผลอไปกันต่อไปเรื่อย ๆ
แต่ไม่ใช่หัดตามรู้ด้วยความอยากเต็มเปี่ยมนะ ให้หัดเหมือนที่เคยบอกไว้ว่า
ตามรู้แบบสบาย ๆ แบบนุ่มนวล แบบหวาน ๆ นั่นแหละ

เอ้า..หัดตามรู้ว่าเผลอไปกันต่อ จนกว่าจะรู้ได้เองว่าเผลอไป
จนกว่าจะแจ้งใจได้เองว่าการรับรู้สิ่งต่าง ๆ ด้วยความรู้สึกตัวนั้นเป็นอย่างไร