ทำความเข้าใจกันก่อน ใช้ความรู้สึกล้วน ๆ รับรู้ว่าเผลอไปบ่อยจริง ๆ ทำยังไงต่อเมื่อแจ้งใจแล้วว่าระหว่างวันเราเผลอไปบ่อยจริง ๆ เผลอไปแล้วก็ให้แล้วกันไป อีกมุมมองหนึ่งของการรู้ว่าเผลอไป ปรากฏการณ์ขณะกำลังรับรู้สิ่งใดๆ ด้วยความรู้สึกตัว ทำไมจึงรู้สึกตัวได้ยากนัก (สำหรับหลาย ๆ คน) ตามรู้สิ่งต่าง ๆ ระหว่างวันด้วยความรู้สึกตัว ต้องตามรู้กันมากแค่ไหน บางวันก็ตามรู้ได้ดี บางวันก็ตามรู้ได้บ้างไม่ได้บ้าง จะทำยังไงดี ตามรู้สิ่งต่าง ๆ ระหว่างวันแล้วไปเห็นปรากฏการณ์บางอย่างของจิตใจ ตามรู้ไปเรื่อย ๆ ตามรู้ให้บ่อย ๆ ต่อไปอีก เพื่อให้เห็นความจริง จะให้ตามรู้ไปถึงไหน กลับบ้านไปตามรู้แต่ต้น
   
 
 


ตามรู้มาจนเหนื่อยจนล้ากันบ้างหรือยังล่ะ
ถ้าเหนื่อยนักล้านัก ก็พักซะบ้างนะ
ขนาดเครื่องจักรเครื่องยนต์ก็ยังต้องพักเลย เราก็ต้องพักเหมือนกัน
แต่อย่าพักกันจนขี้เกียจตามรู้ไปเสียล่ะ
ไม่งั้นก็จะกลับไปเป็นผู้ไม่รู้-ผู้หลับ-ผู้อึดอัดคับแคบใจระหว่างวันกันอีก
พักกันแต่พอสมควรนะ หายเหนื่อยหายล้าแล้วก็ตามรู้ต่อไปเรื่อย ๆ ตามรู้ให้บ่อย ๆ กันต่อไปอีก

เอ....แล้วจะนึก ๆ กันบ้างไหมว่า จะให้ตามรู้กันไปถึงไหน
(ขอบอกที่อุบเอาไว้ตรงท้าย ๆ ตอนที่แล้ว ในตอนนี้ด้วยเลยว่า)
จะบอกให้ก็ได้ว่า ก็ตามรู้กันไปเรื่อย ๆ จนกว่า....จนกว่าอะไรดีน้า
อ๋อ....จนกว่าความเป็นผู้รู้-ตื่น-เบิกบานระหว่างวัน เติบโตขึ้นไปเรื่อย ๆ
จนเป็นผู้รู้-ตื่น-เบิกบานระหว่างวันได้ตลอดเวลา
จนแม้ไม่ต้องตามรู้ มันก็รู้-ตื่น-เบิกบานระหว่างวันได้ตลอดเวลานั่นเอง

สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา
มีนาคม ๒๕๔๗